Amsterdam, Amsterdam Centrum, Terras

Winter bij Meneer Nieges Amsterdam

04/12/2017
Barts Boekje - meneer nieges

Ahhh, Meneer Nieges Amsterdam. We loven je sinds dag één om wel meer dan een enkele reden. Die locatie, off the beaten track voor de gemiddelde toerist slash daggast, aan het water (alleluja all year long) met een dijk van een terras waar 1) lang zon is en 2) meestal nog wel een plekje te scoren met dank aan het formaat. En het is onze favoriet in de winter dankzij de gezellige hanghoek rond de open haard (nu we het er toch over hebben: lees hier onze favoriete haard-adressen van Amsterdam).

Over dat laatste gaat het hier. Niet  over de open haard – hoewel deze van Meneer Nieges ook een upgrade kreeg in de vorm van meer bankjes (sharing is caring) en, naast de inmiddels bekende beer, nu ook een struisvogel die over je schouders koekeloert. Tot zover. ‘Ook’ een upgrade, ik zei het al. Want er zijn meer redenen voor onze hernieuwde liefde voor Meneer Nieges Amsterdam: de nog altijd laagdrempelige zaak – wat de mannen goed gedaan hebben – kreeg o.a. nieuw servies en glaswerk (like), een nieuwe aanwas aan personeel én een nieuwe menukaart. Laagdrempelig is het er nog steeds, maar die upgrade, die is goed gelukt.

 

Barts Boekje - meneer nieges amsterdam

I know, iedere zaak doet regelmatig iets met een nieuw menu, dat is geen nieuws. Maar waar we voorheen vooral voor borrel en bites aanschoven, willen we tijdens de Winter bij Meneer Nieges echt (echt echt echt) niets anders meer dan een uitgebreid 4 of 5 (ja heus, skip de 3) gangen diner. Reden 1) De Meneer Nieges hoofdcrew – Pelle aan de voorkant, Casper in de keuken – bedacht dat het allemaal even strakker en rapper mocht voor het winterseizoen, culinairder ook (is dat Nederlands? Vast). Een dikke keuken-upgrade want dat verdient een zaak als Meneer Niegens. Reden 2) Die upgrade kwam met name in de vorm van een spannend menu (side note: Casper, de chef van Meneer Nieges, stond voorheen in de keukens van o.a. Restaurant Breda, Sinne én de Librije – just saying) en Casper kreeg (of nam eigenlijk want mede-eigenaar) vrij spel. De deal: zomers aantrekkelijke terrashappen, in de winter creatieve gerechten waar hij zijn skills kan showen. En laten we nou eens mooi in die laatste categorie zijn belandt en die skills zelf ervaren hebben…

 

Barts Boekje - nieges amsterdam

Het nieuwe menu is lekker overzichtelijk en geprint op een al even overzichtelijk kaartje – he, fijn. Ook geen shared dining-dingen (gelukkig, want dat voelt tegenwoordig vaak als een manier om je 14 euro te laten betalen voor een portie waar je normaal niet genoeg aan zou hebben) én een chef die begrijpt dat je bij 5 gangen wel meer wil proeven, maar echt niet zuchtend en steunend de deur uit wil (waarom begrijpen veel zaken niet dat meer gangen betekent dat de porties kleiner moeten? Dat terzijde). Nee, bij Nieges, wij mogen Nieges zeggen, een klein lijstje met lekkers en porties aangepast op het aantal gangen. Om te beginnen, in ons geval dan, een bordje met sticky messenkleverkaas vergezeld van o.a. gefrituurde uitjes en appel. Laat Teun (en co, mocht hij er zelf niet zijn) vooral je wijn uitkiezen. Kan-ie goed. Bij de messenkleverkaas bijvoorbeeld een bruisende bio wijn. Zó lekker, en niet te overheersend. Daarna, en let op, deze is goddelijk: een kwartet van broccoli. Jawel. Met chardonnay. En daarna vis met pompoen crème en Alberino wijn, een frisse Spaanse zomerwijn, Teun zijn persoonlijke favoriet en dat mogen we beamen. Tegen deze tijd komen we tot de conclusie dat de chef een held is in zijn crèmes. Dat begon namelijk al met de amuse, een klein glaasje met mosterd-nogwat (please don’t shoot us, maar lekker was het) en van het bordje groen heb ik – letterlijk – de crème gemaakt van Hollandse broccoli leeg gelikt (met mijn vinger hoor, maar toch). Dat aflikken hield bij die pompoen mouse overigens niet op. Als hoofd kwam er wild voorbij (eend) en voor de vega-gasten een werkelijk smakelijke (het is achterhaald maar nog steeds kan vega soms zo ‘alles smaakt hetzelfde zijn’ – hier niet) knolselderij van de BBQ met gepocheerd ei. Klinkt niet zo spannend, is het zeer zeker wel.

O, dit kregen wij maar dat zal tegen de tijd dat je dit leest wellicht niet meer het geval zijn: een dessert amuse (jaaaaa! een amuse vóór je dessert, overigens ook goddelijk: neem de pistache met rijst!) die – maar echt letterlijk – naar Sinterklaas smaakt. Een minihapje welke – en ik heb een hekel aan de term maar het was echt zo – als een smaakbom tekeer gaat in je mond. Marsepein, mandarijn emulsie, speculaaskruiden en zachte taaitaaikoek in één. Conclusie: als je zelfs de Goed Heilig Man tot een smakelijk hapje kan reduceren, dan weet je dat je iets goed doet.

Tot snel Meneer Nieges!

Ook leuk