7 augustus 2019, door Barts Boekje

Nieuw in Amsterdam: gardenbistro Oriole

7 augustus 2019, door Barts Boekje

Nieuw in Amsterdam: gardenbistro Oriole

Het is eigenlijk bijna onvoorstelbaar dat je nog nooit van het The Grand hotel in Amsterdam hebt gehoord, voluit Sofitel Legend The Grand Amsterdam. Ja, dat is een mond vol, maar dat mag ook wel wanneer je hét hotel bent waar Prinses Beatrix haar burgerlijk huwelijk voltrok. Oud nieuws, we know, maar we gaan er nog steeds hard. Het is óók het hotel waarin het alom geprezen restaurant Bridges huist, het tikkie chique restaurant met Michelin ster aan de gracht aan de rand van de Wallen. Daar schuiven we, eerlijk is eerlijk, niet heel vaak aan. Die drempel he, toch wat hoog. Dat geldt echter helemaal niet voor het jongste restaurantpareltje van The Grand: gardenbistro Oriole. Want daar werden we maar wat blij verrast.

Gardenbistro Oriole Amsterdam

Gardenbistro Oriole Amsterdam

‘Mediterrane gerechten in een easygoing sfeer’, altijd fijn wanneer het gedachtengoed van een plek lekker helder is, en nog fijner als een en ander, eenmaal aangekomen, dan nog klopt ook. Een gardenbistro dekt de lading namelijk behoorlijk in het geval van het nieuwe restaurant Oriole, onderdeel van Hotel The Grand. Planten overal, fraaie zitjes links en rechts, goede stoelen en comfortabele banken (tussen de planten) met een fijne afstand onderling (heerlijk als een zaak begrijpt dat we de conversatie van de buren echt niet hoeven te horen).

Aan onze tafel komt een jonge maar lieve, iets onzekere maar bijzonder attente ober die rap begrijpt waar we op zitten te wachten (snelle service en geen poespas) en die, zo zien we bij een andere tafel, ook begrijpt waar een ander op zit te wachten (geduld en een praatje). Knap vinden we dat en een zaak heeft dan meteen een extra punt verdient. En dan moeten we nog gaan eten. Nu zijn de verwachtingen niet laag – je schoudert met een sterrenzaak, onder een en hetzelfde dak nota bene, of niet. Maar we worden nergens teleurgesteld: het eten komt snel op tafel. De frieten (toch altijd het eerste waar we op af duiken, en zeg eens dat jij hetzelfde niet doet) zijn ondanks de fikse berg niet overheersende truffelmayo en parmazaanse kaas nog steeds knapperig. De zwarte risotto met inkvis is een blijvertje: stevig maar geen steen op je maag, romig maar geen pap. Lekker, dat is ie gewoon. 100%. Een beetje extra inktvis had gemogen maar soit, je kunt overal wel over piepen. Dat doen we niet over de taglierini met kokkels en ansjovis (onder andere): die is heerlijk zout en perfect gekookt. De burrata proefden we ook: smullen. Een ietsje karig als je ‘m als enige gerecht neemt, maar met eerder genoemde frietjes, en de goddelijke lemon pie (tropizienne stijl) toe, kan het prima.

Hoe heet de zaak ook alweer? Komt-ie: “de naam van de gardenbistro is geïnspireerd op de gelijknamige zangvogel Oriole, wiens naam is afgeleid van het Latijnse ‘aureolus’, dat ‘gouden’ betekent. Mocht je willen weten hoe-ie eruit ziet: de vogel staat o.a. afgebeeld op de onderzetters. Gezellig. Al is het idee: “feel free”. Wij vinden het gewoon gezellig en de kans is bijzonder groot dat we terug komen voor het goed geprijsde menu en de mollige porties. Die porties zijn overigens prima door elkaar heen te bestellen: als hap voor de kleine trek of als 2 of 3 gangen menu.