• 18 October 2018
  • Happy New Website!
Hoe werkt deze site eigenlijk? Eenvoudig: Barts Groene Boekje gaat over duurzaamheid, Bartje over kids, Bart Bouwt over interieur en dan heb je nog Barts Kookboekje, Barts Beauty en Barts Bruiloft. Gebruik de zoekfunctie en je ziet alleen de posts van je favoriete categorie - it’s the simple life. Leuker nog: als je rechtsboven inlogt, kun je je eigen boekje creëren met alleen die tips die je wilt bewaren. Klik het hartje aan bij het adres van je voorkeur en check je persoonlijke Bart-kaart. Wil je niks missen, meld je dan aan voor de non-spam-nieuwtjes pagina.
18 October 2018
  • 16-05-2018
  • Amsterdam, Eten & drinken, Lijstjes

DÉ 30 RESTAURANTS VAN AMSTERDAM

DÉ 30 RESTAURANTS VAN AMSTERDAM

Iedere week opent er wel een nieuw restaurant in Amsterdam, zoveel is zeker. Leuk hoor, maar bovenal ook verdomde lastig want waar moet je nu écht heen? Om het leven iets eenvoudiger te maken, stelden we een lijstje samen met 30 Amsterdamse adressen waar we je met een gerust hart heen sturen. Soms nieuw en spannend, vaker nog restaurants met bewezen diensten. Soms van sterrenniveau maar nog vaker van die restaurants waar je gewoon heen wil (en kunt), elke dag van de week. Kortom, zo’n lijst (let wel: in willekeurige volgorde) waar ook je echt wat aan hebt. Denken we.

Scheepskameel

Hoewel er door deze waslijst aan restaurants zoals gezegd heen gezapt mag worden, want: willekeurige volgorde, moet gezegd dat ondergetekende Scheepskameel vrij vaak noemt als Huidige Favoriet. Dat zit ‘m in het ruime lichte lokaal op een bijzondere locatie hartje Amsterdam (op een voormalig Marineterrein, vanaf het Centraal Station sta je er zo) en dat zit hem in het Duitse menu, inclusief een volledige Duitse wijnkaart. Goed te weten: drie mannen die lang verantwoordelijk waren voor de keuken van Rijsel (Pieter, Iwan en Bob) openden samen met Tijs – die jarenlang bij Marius, de grote broer van Wijncafé Worst kookte – Scheepskameel.

Jacobsz

Dat niet alleen de maag, maar zeker ook het oog wat wil, blijkt wel na het uitlezen van deze restaurantlijst. Zo ook in het geval van Jacobsz in Amsterdam Oost dat zich vestigde in een monumentaal pand waar Napoleon himself 200 jaar geleden de sleutel van Amsterdam overhandigd kreeg. Bij Jacobsz een fraai vijfgangenmenu waar je je bord bij aflikt, voor een hele schappelijke prijs.

Moet je vooral ook even weten: Jacobsz heeft iets wat - volgens mij - geen ander restaurant in Amsterdam heeft: een privéterras aan het water. Dat is zo tof dat ze het terras een eigen naam hebben gegeven: Bolder heet het. En reserveren kan dus, en moet je eigenlijk even doen, mocht je een fuif te geven hebben. Any reason will do, dat spreekt voor zich.

De bovenste foto is ook hier genomen en wel door Danielle Reizevoort, niet alleen fotograaf maar ook het brein (mede-brein) achter onze favo pop-up Wet van Weber

Breda (& Maris Piper)

De rock-‘n-roll chefs achter Restaurant Breda begonnen bij Daalder (ook in deze lijst), verbeterden hun kookkunsten bij Guts & Glory (mag ook op de lijst!) en stalen de show bij hun restaurant Breda aan het Singel. Magnifieke gerechten die verrassen. Het restaurant zit vaak vol maar tijdens de lunch is er altijd nog wel een tafeltje. Extra punten voor de lekkere ambiance in de zaak - we voelen het Bredase uit de borden opborrelen, of komt dat door onze eigen geboortegrond?

De Brabantse koks zijn overigens niet vies van de betere ordinaire snacks: ze ontwikkelden de krokodel (ja, dat is zoals het klinkt) en produceerden daar meteen een carnavalskraker bij. Twee mannen en een dame naar ons hart. Inmiddels is ook Pita in de Foodhallen een feit én, nog beter, openden ze begin 2018 restaurant nummer 4: Maris Piper in de Pijp. Die laatste is een 'high end brasserie' (hun eigen woorden) waar je laagdrempelig maar kwalitatief eet. Niet voor ieder dag van de week zeg maar, maar voor de zaterdag-plus (die ook zomaar op een woensdag kan plaatsvinden).

Bak

Jong en vooruitstrevend zijn de chefs van BAK, ooit klein begonnen met gesponsorde pop-ups en een heldere visie: écht goed eten betaalbaar maken voor iedereen (ver voordat het een trend werd). Koken doen ze veelal met (vergeten) groenten wat een heerlijk en kleurrijk tafereel op het witte linnen voor je neus oplevert. Naar een stukje vlees moet je zoeken, naar de beste bio-wijnen not that much: laat het jonge personeel je in geuren en kleuren vertellen (en bepalen) wat voor bijzonders ze hebben bedacht voor die dag en je avond begint hoe dan ook top. Bovendien is het mooi uitkijken over de volop in ontwikkeling zijnde Houthavens vanuit de bovenste verdieping van het pakhuis waarin BAK huist.

Daalder

Een klassieker aan de Lindengracht waar tegenwoordig Dennis Huwaë achter de pannen staat, een (knetter knappe - hé, we zijn niet blind) chef die zijn sporen ruimschoots verdiende bij (onder andere) het toen nog &Samhoud Places. Qua looks (om nog maar even in het onderwerp te blijven) een ouderwets Amsterdams café-restaurant-plus. In die plus zit 't m: onlangs kreeg de zaak een bijzonder goed gelukte upgrade zonder zijn klassiek-heid te verliezen. De eigenaren (Dennis samen met het koppel Frans en Wilke; die laatste twee maakten van Daalder het begrip dat het is. Zij gaven destijds de mannen van Breda en Maris Piper hun eerste podium, begonnen samen met hen Guts & Glory en bewijzen met de aanname van Dennis dat ze een verdomd goede hand van kiezen hebben. En smaak). De drie maakten van Daalder een moderne brasserie met - gelukkig - nog steeds een duidelijke Amsterdamse (Jordanese zelf) tongval. Check het art nouveau glaswerk boven de strakke marmeren bar boven de oude kroegvloer. 10 punten. Maar laten we vooral het eten niet vergeten: bij Daalder eet je 5 of 7 gangen naar de nukken van Dennis en het marktaanbod. Geen straf. Zo zo zo lekker, alle 7 gangen lang (al gaan we iedere keer weer het aller hardst op de amuses, wat is dat toch?). Toch liever minder gangen? Ga dan lunchen. O, en bonuspunten naar sommelier Tim: die man kan gedachten lezen. Geef 'm n lintje.

Baut (+ C Amsterdam + Zuid)

Michiel van Eerden - de chef met het knotje - moet een van de meest ondernemende chefs van Amsterdam zijn: zijn rondreizende Baut concept maakt het iedere keer weer waar. De kleurrijke nieuwste locatie aan de Spaarndammerstraat vind ik de coolste so far, en dat is maar goed ook; je bent immers zo goed als je laatst gespeelde wedstrijd toch? Nou, die is gewonnen hoor. De coolste dus, en over de lekkerste hoef ik het niet eens te hebben: waar Michiel komt is het raak. Of het nu een broodje worst met zuurkool betreft (tijdens de wintermarkt in de Rai afgelopen kerst), kleine happen voor avonden lang deelplezier of een 8 gangen klasse-menu. Dat maakt dat we de chef - en zijn enthousiaste staf - zo leuk vinden: bij Baut & co is het altijd feest. Op je bord en daar omheen. Er is geen (food)festival waar je ze niet vindt en er wordt geen gelegenheid geschuwd om een feestje bouwen (de dinsdag buurtbingo van Baut al een keer gedaan? Moet je doen).

In de keuken van C aan de Wibautstraat staat van Eerden niet zelf, maar dat maakt de zaak niet minder: iets meer upscale dan Baut en altijd bijzonder en bijzonder lekker. Net als restaurant Zuid. Duim omhoog.

John Dory Vistromie

In een voormalig pakhuis aan de Prinsengracht opende de chef die voorheen achter de pannen stond bij restaurant Visaandeschelde (als is die referentie inmiddels echt wel achterhaalt. Dol zijn we op Visaandeschelde (pikken we die hier ook even mee) maar John Dory speelt al een paar jaar a league of it's own) zijn vistronomie – een zelfverzonnen term die de lading precies dekt: John Dory is een laagdrempelig maar hoogstaand visrestaurant verdeeld over twee verdiepingen. Wat we allemaal zo leuk vinden aan John Dory. Wat niet? Ten eerste de borrel bij binnenkomt, zoals een échte avond uit hoort te beginnen. Vervolgens de oprechte gastvrijheid en liefde voor de vissige keuken van de voltallige staf (steek je neus ook even binnen bij de open keuken, vinden ze prima, leuk zelfs). En laten hebben we het nog niet eens over de heerlijke gerechten én de bijpassende wijnen hebben. Een parel hoor, die John. Stom dat ik m gewoon bijna vergeten was. Strafpunten. Maar bij dezen: John Dory, doe het!

Buffet van Odette

Aan de Prinsengracht en favoriet van velen vanwege de kleine, goede Franse kaart. Odette maakt het niet ingewikkelder dan het is en dat siert haar. Lekker terras, goede sticky toffeetaart om af te sluiten en als je dan nog geen genoeg van Odette hebt, dan is er sinds kort om de hoek ook een pracht van een slaapverblijf: bed & buffet. Van Odette. Beiden heerlijk ongecompliceerd altijd goed.

Rijsel

Niet weg te denken uit geen enkel rijtje en tjsa, zolang ze het waarmaken, blijven ze er gewoon op staan. Gebraden kip, ja, maar ook hulde voor de huzarensalade die nimmer van de kaart mag. Handjes op elkaar ook voor de non-bullshit mentaliteit die het personeel nog altijd waarmaakt, ondanks al het gejubel.

Rosie's

Rosie’s is nieuw op de Rozengracht. Niet alleen op die plek maar überhaupt een nieuwe hotspot. Dit eettentje staat voor casual eten maar hoe casual kan het zijn als de twee eigenaren hun ervaring hebben opgedaan bij Bridges (lees: Hotel The Grand, lees: Ron Blaauw).Tom Barrett en Rachel Ann Moestadja zijn voor zichzelf begonnen en toveren nu het ene lekkere ‘simpele’ maar o zo lekkere maal na de andere op tafel.

Café Caron + Petit Caron

De recensent van Het Parool, absoluut niet iemand om tegen te spreken, was niet zo enthousiast over Caron. Snappen we niet want we vinden Caron, gerund door de zonen van topchef Alain Caron (met hulp van vaders) in één woord fantastisch. Vanwege de klassieke looks en uiteraard de goede wederom Franse keuken die toegankelijke gerechten met een twist serveert. Een restaurant waar je nu echt iedereen mee naar toe kunt nemen, van je moeder tot een eerste date. En het wordt nog beter: aan het Gerard Douplein, pal naar Brut de Mer, opende zaak nummer twee: Petit Caron. Zelfde laken een pak, alleen vooral voor de kleine hap.

Meneer de Wit heeft Honger

Orgaanvlees. Het van kop-tot-staart-principe. Het is voor ons toch altijd even slikken, want in ons hoofd roeptoetert een stem voortdurend naam en locatie van het betreffende orgaan, wat onbevooroordeeld genieten van iets dat heel lekker is, maar de naam ‘lamshart’ draagt niet makkelijk maakt. Wel, mietjes met orgaanvleesangst kunnen zich geen betere therapeut wensen dan chef-kok Simo Bouabgha van Meneer De Wit Heeft Honger, die voorheen de sterren van de hemel kookte bij Kaap Kot en Trouw. Dat doet hij nog steeds, maar nu eens in dienst van zijn eigen. En terecht. Bouabgha heeft betoverende en verrassende ideeën die vorm krijgen in een samen-delenmenu – met gelijke rechten voor vlees en groenten. Verder: enthousiaste bediening, leuke huiskamersfeer met tweedehands meubelen en knullige hangplanten, een smakelijke brunch (vongolé, anyone?) op vrijdag, zaterdag en zondag, met drie gerechten en een drankie voor iets meer dan een donnie, prettige wijnkaart en ook plaats in de herberg als je besluit zomaar aan te komen waaien (een pré mensen), ook voor een glas wijn en wat kleine tapashappies.

Hotel de Goudfazant

Het enige restaurant waarvoor Amsterdam lange tijd naar het afgelegen Noord trok. Want de voormalige garage waar wat eenvoudige stoelen in werden gezet, een enorme bar en een open keuken, is de moeite waard. En dat is het nu, 10 jaar later, nog steeds. Al kun je tegenwoordig voor een borrel en uitgebreid hangen op het stadsstrand ook donders goed terecht bij de buren van het woest-aantrekkelijke Hangar, voor bio-wijnen, opvallend goede pizza’s en cultfilms een paar deuren verderop bij FC Hyena en een straatje verder, pas nét geopend, voor taco’s bij het fantastische Coba Taqueria. Maar voor uitgebreid tafelen op niveau is Hotel de Goudfazant nog altijd je man.

Café Partisan

Op deze plek stond restaurant De Zaagmolen, maar De Zaagmolen is niet meer, wat ik oprecht jammer vind. Maar hé! Waar een deurtje sluit gaat een raampje open. In dit geval geeft het mij mooi de kans om hier te jubelen over een andere favoriet en wel Café Partisan. Want dat is zo'n adres waarmee deze lijst niet doorspekt is aangezien Partisan het voor elkaar gekregen heeft wat maar weinig horecazaken echt goed lukt, namelijk zowel de buurt bedienen, als een omfiets-zaak zijn. Met andere woorden: Partisan is zo'n plek waar je met een gerust hart regelmatig aan kunt schuiven, voor het bijbuurten met een kof koffie of een snelle neut (iedere dag mag gewoon) maar waar je eveneens zomaar een avond voor uit kunt trekken dankzij de steengoede keuken, de puike wijnlijst en de stralende staf. En dan is het óók nog eens het huisnummer waar we voor de vrijdagmiddagborrel gaat aansluiten. O, en dan stop ik hoor: ook een pré is dat Partisan lekker veel hoekjes kent in zijn ubercoole inrichting zodat je je, als je net als ik de avond graag vroeg begint (ik mag mijn etentjes graag zo lang mogelijk rekken en vroeg beginnen helpt), niet zo lullig voelt als het (nog!) niet zo druk is.

The Lobby Fizeaustraat

Een aantal belangrijke redenen waarom The Lobby Fizeaustraat in geen geval mag ontbreken in deze lijst, los van het heerlijke eten: 1) de jarenzeventiglooks; stunning. 2) ein-de-lijk een restaurant met uitstekende akoestiek, een unicum in Amsterdam. 3) het vriendelijke personeel. 4) de goede opties om met een groep apart te zitten (nogmaals: de akoestiek blijft naar tevredenheid). 5) wie niet naar huis wil, kan boven een kamer huren. Overigens zit er midden in de stad, aan de Nes, nog een The Lobby, ook onderdeel van de Hotel V-familie.

Le Restaurant

Le Restaurant ging weg. En kwam toen lekker toch weer terug. Voor de fans. En terecht. Want beter dan ooit. Voor een avond écht uit eten, zoals vroeger met alles dr'op en dr'an.

Le Restaurant is een lievelingsplek in die uit-eten categorie (de 'zoals vroeger' categorie zeg maar, maar dan van nu), maar zo zijn er nog een aantal echt niet te missen restaurants die al jaren op ieder lijstje horen te prijken. Eigenlijk verdient deze buiten-categorie een aparte lijst, dat is waar, maar we doen gewoon een lijstje in een lijst. Kan ons het bommen.

Ciel Bleu natuurlijk, in het Okura Hotel (hier in het hotel is alles yummie to the max), Librije's Zusje uiteraard, in het beeldschone Waldorf Astoria (complete side step maar de spa in het Waldorf is de fijnste van Amsterdam, vind ik). Le Hollandais hoort er ook bij, net als het Italiaanse Incanto - een van de weinige echt goede Italiaanse restaurants in Amsterdam. Restaurant Vermeer is ook echt een van mijn persoonlijke topfavorieten voor een avond uit, en het kleine Beulings mag je eigenlijk ook niet missen. Net als Bordewijk. Er is heus nog meer maar daarvoor doen we binnenkort dan dat aparte lijstje, beloofd.

Centra

Nou en of dat we onlangs weer eens aanschuiven bij Xampanyeria Centra Amsterdam! Want dachten we dat we al super #blessed waren met Five Brothers Fat (wat we ook zijn - en zo pikken we die hier ook nog even mee!), is er potverdikkie gewoon nóg een Xampanyeria. Xampanyeria Centra op de Lange Niezel 29, hartje Wallen, om precies te zijn. Bekend adres? Klopt. Restaurant en bar Centra was na zoveel jaar op en is over de kop gegaan (zonde) maar de mannen achter Dum Dum Palace (gaat overigens eind maart alweer dicht helaas) namen de fakkel (gelukkig) over en gingen vol goede moed de nieuwe uitdaging aan. Verslingerd ben ik aan de paella-bal. Een bitterbal met paella, dus eigenlijk een soort nasibal zeg maar, maar dan anders. O, en de huisgemaakte worst met zuurkool op een broodje: heus, niet missen. Hoewel de kaart verder evengoed uitblinkt in het lekkers dat gewoon heel goed is bereid. O, en cava a iets meer dan 2 euro per glas doet het ook goed.

Balthazar's Keuken

Al jaren favoriet en dat blijft-ie: Balthazar's Keuken is een klassieker sinds 1995 en nog nooit niet goed. Plus: op een van de leukste plekjes van Amsterdam, hartje Jordaan. Het koppel dat de zaak runt heeft een zowel smaak (de keuken) als smaak (het interieur) waardoor alles (het eten en de styling) na ruim 20 jaar nog steeds ‘on point’ zijn, alsof het een van Amsterdams hipste openingen is. En dat is knap! Nog knapper is het sfeertje van Balthazar’s trouwens, alsof je bij vrienden aanschuift. Dat zit wellicht ook in het menu dat niet (niet echt) te kiezen valt: grote schalen om te delen en altijd lekker.

Enne, de eigenaren openden op Malloraca een fan-tas-ti-sch logeeerhuis, Stylish Stay

Coba

Ah, Coba, Coba Taqueria, wat ben je nagenoeg perfect. Ten eerste is de love voor de Mexicaanse keuken hier sowieso groot en ten tweede zijn het eten en de looks spot-on: open sinds eind juni 2017 en sindsdien zit de oude garage op een stille hoek in Amsterdam-Noord iedere avond vol. Terecht. Een taqueria dus, geen tex-mexgelul. Er zijn een stuk of acht gerechten: drie kleine, rijkelijk gevulde taco’s, één grote gefrituurde (tostada) en een quesadilla. Om je vingers bij op te vreten. Dat geldt ook voor de looks: alsof je een Tarantino-set op loopt. Ongepolijst en aangekleed met een koeienvel, een cactus, ergens aan het plafond een mini-piñada, achterin een Maria- beeldje tussen de ananassen en hier en daar een cowboyhoed. Je zit op een rieten krukje en eet met je handen. Nee, het hoeft allemaal niet ingewikkeld om goed te zijn. En als je denkt dat het niet sympathieker kan: de salsa’s worden geserveerd in bakjes die de kok zelf gekleid heeft (hij doet op maandag een cursus pottenbakken). 

Entrepot

In de categorie keihardenieuwefavorieten (ja, daar zijn er een paar van maar deze hoort daar absoluut bij). Redenen te over waarom dit een feest is: 1) De locatie, het Entrepotdok in Amsterdam Oost, een iconische oase in Amsterdam Oost, om de hoek van het Kadijksplein. 2) De mannen verantwoordelijk Restaurant Entrepôt, namelijk Xander Waller die zijn sporen verdiende (zeker wat ons betreft!) bij respectievelijk favoriete restaurants Rijsel en Arles en chef Arvid Schmidt die ook niet de minste werkplekken op zijn CV heeft staan: wijncafe Worst en restaurant Aan de Amstel, beide geliefd (helaas is Aan de Amstel niet meer) bij yours truly vanwege zowel het waanzinnige lekkere eten én de meer dan ongedwongen, relaxte, datzoudenmeermensenmoeten doen-sfeer. Afijn, een duo dat hoge ogen móet gaan gooien. Gooit. 3) Nog een keer de locatie, maar nu wat specifieker: Restaurant Entrepôt komt zin een van de oude loodsen aan het dok. Ooit niks, nu een ruig, licht, ongedwongen restaurant.

212

Voila, het nieuwe restaurant van Thomas Groot en Richard van Oostenbrugge. Een simpele titel die verwijst naar het huisnummer aan de Amstel in Amsterdam waar het restaurant zit, op de plek van restaurant Breitner. En 212 is volgens velen de nieuwe trots van de stad, op foodie gebied, Vinden we ook. Want mán, wat goed. En anders. Vernieuwend. Moet je gaan proberen. Maar denk nou niet: ik boek gewoon een tafel en dan zien we tegen die tijd wel… Restaurant 212 Amsterdam rekent namelijk 50 euro aanbetaling bij iedere reservering. Dat kun je vreemd of zelfs stom vinden, maar denk even na: het restaurant heeft iedere avond plaats voor maximaal 24 gasten. Reserveer je voor 4, dan is dat al een flink deel van de totale bezetting. Kom ja dan toch ineens niet, dan is dat klote. Tel daarbij op dat je eten gaat bij twee chefs die zeven jaar lang twee langdurige behouden Michelinsterren bij elkaar kookten voor restaurant Bord’Eau** (hotel De L’Europe), en dan begrijp je dat er voor hun eigen zaak uiteraard vers ingekocht wordt op het aantal reservering, de kwaliteit op zijn minst zo hoog als bij Bord’Eau** moet zijn en dat de heren heus niet aan platte avondshifts gaan doen. Neen, een tafel bij Restaurant 212 is een avond uit. Zoals dat heurt. En daar mag je je best aan ‘commiten’.

Hosokawa

Hosokawat?? Restaurant Hosokawa dus, een Japans restaurant tussen het schreeuwerige Leidse- en Max Eeuweplein. Onopvallend, maar zoek en gij zult vinden. Het serene Japanse restaurant springt ook van binnen niet gelijk in het oog want bescheiden en kalm, in alles. Zo totaal iets anders dan wat we van deze pleinen gewend zijn. Het restaurant is qua inrichting wat er van een Japans restaurant verwacht mag worden: lichte kleuren, veel licht hout, zwarte stoelen en strakke zwarte lopers (zoals, is onze ervaring, alle Japanse restaurants er een beetje zo uitzien….). Hosokawa straalt een bepaald soort rust uit, lekker zen. Op het menu sushi en sashimi;  zo verschrikkelijk vers dat de vis smelt op je tong – nou ja, als dat zou kunnen dan. De uramaki sushi (watte? Sushi die zo opgerold is dat de rijst aan de buitenkant zit) van zalm of die van wagyubeef zijn ook de bovenstebeste toppers. Ambacht it is bij Hosokawa: er zijn maar twee chefs in het restaurant die de sashimi klaar mogen maken en dat proef je. Sake? kan. Maar een verassing is de kennis van het personeel over verschillende (Europese) wijnen. Alles even fijn bij Hosokawa en de bediening is zo gepassioneerd over het restaurant, het eten en de cultuur, je zou bijna denken dat je in Japan bent. Plan de avond vrij want voor een avond uit bij Hosokawa neem je de tijd.

Cafe Binnenvisser

Het nieuwe Café Binnenvisser aan de Bilderdijkstraat in Amsterdam West mag bij het lijstje met van die (Amsterdamse) je ne sais quoi restaurantfavorieten. Adressen zoals Bar Centraal en GlouGlou, Choux, Rijsel, Wijncafe Worst, Meneer de Wit heeft Honger, Hotel de Goudfazant, Café Modern… Zo even uit de losse pols. Van die plekken waar ogenschijnlijk niet zoveel aandacht aan het interieur is besteed – let wel: ogenschijnlijk – en waar zowel het eten als de looks juist vanwege die nonchalance spot on zijn. Dat ging zo: eigenaren Bob en Maarten werkten samen bij Hotel Goudfazant. Met (o.a.) de eigenaar van daar, Niels. Vrienden werden (of waren het al) het en de liefde voor de écht goede bar groeide. Ze ‘deden’ samen een van de beste pop-up restaurants van de afgelopen jaren, Citroen in de voormalige Citroen garage in Zuid én stonden aan de voet van het hiero ook al zo geliefde F.C. Hyena. Dat ze een eigen bar wilden, werd al snel duidelijk en toen er een plaatje van een pand op hun weg kwam, was Café Binnenvisser geboren. Guus, de chef, bedacht een piepklein maar meer dan fijn menu met een gerecht of 5, 6 dat wekelijks wisselt. Echte bestsellers keren terug maar het idee is dat er iedere week een ander product wat iets meer aandacht dan anders krijgt. Pasta bijvoorbeeld. Of groente. Of vis. Een van de bestsellers is een paddestoelragout. Terecht. Wat ons betreft mag de pasta vongele ook meteen op de bestsellerlijst hoor: perfecte stevige bite, grote vongole, alles niet te nat en niet te droog en lekker spicy.

 

Bar Centraal (+ GlouGlou)

Eerst was er bar GlouGlou, een wijnbar op een plein in de schaduw van de Oranjekerk in de Pijp met enkel en alleen vin naturels op het menu. Ongecompliceerd en meteen een hit (overigens is het een broodje aap dat je geen kater krijgt van natuurwijnen: alcohol blijft alcohol, ook al zit er geen of nauwelijks chemische rotzooi in de wijn – tried and tested. And proved). Een hit dus, maar geen onehitwonder: de mensen van de wijnbar gingen naar West en openden daar een tweede succesnummer, wijnbar met restaurant dit keer, Bar Centraal. Zowel qua naam als qua inrichting lijkt de zaak zich te hebben voorgenomen zoveel mogelijk onder de radar te blijven: aan de muren zwart noppen- linoleum, dertien in een dozijn kroegmeubilair en gedempte lampen. het eten overstijgt echter het alle- daagse: eenvoudige, goed geprijsde kroeggerechten met namen als ‘aardappelen met bruine rijst’ blijken knetterverse, gebalanceerde borden met zomaar een paar van de lekkerste dingen die we in tijden aten. En dat in een onopvallende Amsterdamse kroeg op een hoek in Amsterdam-West.

 

Kaagman & Kortekaas

Ruig Frans, net als gebroeders Hartering (ook een aanrader! Hoppa, pikken we zodoende hier ook nog even mee), hoewel iets toegankelijker. Midden in de stad, een behoorlijk aangename verrassing, wat ook geldt voor de (meestal) vriendelijke rekening.

Over 'meepikken' gesproken: ga voor of na Kaagman en Kortekaas naar Tales & Spirits. Niet ver weg en eveneens een van de beste tips voor wie iets 'in de stad' zoekt. Veel te vaak vergeten maar steevast mijn persoonlijke tip aan vrienden die me de vraag stellen waarheen te gaan in town en er was nog nooit iemand ontevreden. De beste cocktails, de vriendelijkste bediening, puike wijnen en bovendien ook een erg lekker bord(je) voor je neus. Als vooraf of achteraf of, kan ook, voor de hele avond. Lijnbaanssteeg 5-7, Amsterdam, 5 minuten lopen van Kaagman & Kortekaas.

Mos

Op een verrassende locatie onder het Paleis van Justitie aan het IJ waar je niet zo snel een restaurant van dit kaliber zou verwachten. In semi-Marokkaanse sferen eet je voortreffelijk en nergens word je dusdanig als royalty behandeld als bij MOS. Terecht voorzien van een Michelinster wat ons betreft. Aan de prijs? Valt reuze mee. Plus, wat je misschien niet weet maar wel zo is: de ster kwam eind 2017 wat betekent dat de prijzen tot eind 2018 niet omhoog gaan (mogen)! Nu nu nu gaan dus!

Choux

Een beetje in lijn met BAK, Breda en Scheepskameel, maar dan toch helemaal anders. Verrassend, dat vooral. Origineel, bruisend, jong en amicaal, dat is Choux. Voor vaak.

Toscanini

De eerlijkheid gebiedt ons te zeggen dat onze ervaringen 50/50 zijn de laatste tijd bij Toscanini. De ene keer is alles fantastisch, van de ontvangst tot het weer in de jas helpen en werkelijk alles daartussen, de andere keer voelen we ons weggekeken en smaakt ook het eten (misschien daardoor?) stukken minder. Met hetzelfde gezelschap. En ja, we komen regelmatig. Toscanini krijgt nog even het voordeel van de twijfel maar wie weet kicken we ze de volgende keer toch uit het rijtje. We zijn benieuwd naar andere ervaringen!

Wijmpje Beukers

Om de hoek van één van de gezelligste horecapleinen van Amsterdam, het Van Der Helstplein, nét buiten de gebade paden, waar ook o.a. Sir Humus en Renato’s Osteria zitten, daar om het hoekje huist het nieuwe Eetcafé Wijmpje Beukers. En dat eetcafé in de immer gezellige Amsterdamse Pijp zou zomaar een nieuwe klassieker gaan worden. Zomaar. Omdat Eetcafé Wijmpje Beukers zichzelf een eetcafé noemt, bijvoorbeeld, want dat is ook wel weer eens verfrissend onomwonden nietvandehoogstetoren. Fijn. En omdat de twee jonge eigenaren zó enthousiast zijn, het kan niet anders dan dat dat zijn vruchten af gaat werpen. Old school en toch cool. Dan het eten, want daar kwamen we voor: het menu wisselt elke week, wat goed is want dat houdt de buurt nieuwsgierig en eigenaren Maarten, Julie, Daan (in de keuken) en Jordy scherp. Laatste positieve Wijmpje-punt, en dan houden we op hoor: reserveren kan niet. Heerlijk. Geeft lekker rust aan de vrijdag- of zaterdagavond.

Cafe de Klepel

O o o o ! Café de Klepel! Vergeet Café de Klepel niet! Eveneens nog nooit een slechte ervaring gehad in het bruine café dat stiekem een van de leukste, lekkerste ongedwongen restaurants van de stad is, op de hoek van de Prinsenstraat midden in de Jordaan. Nu stop ik.

Want... Balen dat deze website er maar 30 hebben kan (zodat je ook op het hartje klikken kunt en de adressen in je persoonlijk boekje opgeslagen kunnen worden), want ik weet er nu al een stuk of tien te noemen die ook niet vergeten mogen worden. Vrouw met de Baard bijvoorbeeld, ideaal voor take-a-way en zo zo zo lekker. Of Gartine, hartje Amsterdam waar je buitengemeen goed lunchen kunt. Of Panache, voor de vrijdagavondborrel (want een beeldschoon lokaal, perfecte cocktails en het is er immer gezellig) en bij Rotisserie, Canibale Royale en Pendergast mogen we maar wat graag aanschuiven voor een steviger maal. Voor de lichtere trek doen we dat bij Brut de Mer voor wijn en seafood (maar dat geldt zeker ook voor de Seafood Bar). Een combinatie van die twee? MaMa Kelly Amsterdam natuurlijk, want zo lekker millennial en gewoon hartstikke goed. Oude bekende, nieuw adres? Frank's Smoke House in Oost. En hebben we zin in groente, dan doen we Morris & Bella. O! En Izakaya voor de betere Japanse keuken, net als Taiko (beiden voor als we budget hebben). Of Borderwijk, een klassieker op de Noordermarkt. In de categorie 'nieuw' mocht Bodon hier zeker ook bij, net als Auberge Jean & Marie. In de categorie allangbekendnatuurlijk La Valade (zomer-all-year-long) en natúúrlijk Gebroeders Hartering. En De Luwte, ook altijd restaurant De Luwte. Ach, er komt er een deel twee. Maar eerst deze: dé 30 restaurants van Amsterdam: